Het is alweer 3 weken geleden dat ik mijn laatste bericht plaatste!
Niet alleen de tijd maar ook de vliegtuigen vliegen boven mijn hoofd! Ik heb de indruk dat ik onder een start- en landingsroute naar en van het noorden woon en (deeltijds) werk (een aantal uren werk ik op mijn laptop in de bureau van Pan Bila). Elk landend vliegtuig herinnert mij nog steeds aan mijn eerste vliegreis; bij elk opstijgend exemplaar realiseer ik mij hoe blij ik ben dat ik er niet op zit.
Al een hele tijd wil ik jullie het leven en het verkeer op de coudron beschrijven. Dit is de tarmacbaan waarlangs ik naar de school en/of het meisjescentrum fiets. Gelukkig is het verkeer niet zo snel omdat er regelmatig snelheidsremmers over de totale breedte van de baan aangelegd zijn. Moto's en fietsers passeren links en rechts naast mij; wat een drukte!
Daartussen rijden ezelskarretjes, bakwagentjes achter moto's, auto's, vrachtwagens, bussen; soms mengen ook de loslopende dieren zich in het verkeer: geiten, honden, runderen en af en toe een kameel. Vaak ontsnapt mij een glimlach als ik zie hoe dieren vervoerd worden: 2 of 3 geiten, aan de poten gebonden, achter op een moto, 2 runderen in een karretje van 1,2m x 1,5m; een touw, boven de dieren gespannen, belet hen uit het karretje te springen; geladen vrachtwagens met daar bovenop dieren, moto's fietsen en jawel... mensen ook nog! Deze week zag ik een bus een andere bus (in panne) trekken; hij kreeg de gesleepte bus bijna niet over de snelheidsremmers! Met de fiets kon ik makkelijk dezelfde snelheid aanhouden. Resultaat: je deelt mee in de zwarte rook die de bus ontwikkelt en dit naast alle stof en rook die het 'normale' verkeer al ontwikkelt. Heel wat weggebruikers dragen dan ook een mond-neusmasker. De kinderen op de rug van hun moeder worden vaak afgedekt met een extra, lichte doek over hun hoofd.
Een drietal dagen geleden verschoot ik nog maar eens van wat ik zag: een manneke van 10-13 jaar op de moto. Je hoeft hier geen rijbewijs voor de moto. Bovendien: jong geleerd is oud gedaan... als ze al 'oud' worden want er gebeuren ook ongelooflijk veel ongevallen. Je wordt wel naar het ziekenhuis gebracht maar als daar niemand is om een voorschot op de kosten te betalen, dan laten ze je daar gewoon liggen...
Vanmorgen op weg naar de kerk in de Pan Bilaschool, passeerde mij een moto (ik was met de fiets): een tiental kippen ondersteboven, gebonden aan een stok, op één of andere manier vastgemaakt op de moto. Het beeld kan ik je niet geven maar eigenlijk zou ik wel steeds moeten fietsen met de camera rond mijn hals... Dan mag ik ook mijn overzicht op het verkeer en mijn veiligheid niet vergeten.
Aan weerszijden van de coudron staat het vol met stalletjes, marktkraampjes en boutiques. Daar is drukte van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Vaak wordt ook daar geslapen; het regent hier toch niet en buiten is het veel beter dan binnen... 24/24u is er dus leven en gewemel op en naast de coudron. Overdag probeer ik me daartussen te bewegen, met de fiets, naar mijn twee werkterreinen: de school en het meisjescentrum. Tot... ik zelf met de moto leerde rijden!
Wat een belevenis! Voor wie niet met de moto rijdt: de gas zit aan het R-handvat, de rem aan de R-voet en de snelheidsschakelingen aan de L-voet; dus compleet anders dan een fiets en/of auto; dus compleet anders denken! Nog maar een keertje leren anders te denken...! Enfin, goed voor de hersenen! De eerste rit was te gek voor woorden: remmen met de hand (?), verschieten, nog maar eens remmen met de hand (?), je kunt het je wel voorstellen... Gelukkig hield mijn instructeur het hoofd koel (toch een hele prestatie bij deze temperaturen!). Na 2u oefenen in de binnenstraatjes met putten en bulten, probeerden we de drukke coudron, naar Paam Laafi (waar ik 's anderendaags alleen naartoe zou rijden...) Ondertussen slaag ik er in om mij met de moto iets sneller dan de fietsers te verplaatsen, gebruik ik de juiste hand/voet meestal voor de juiste opdracht en geraak zonder ongevallen ter bestemming, heel vaak Paam Laafi om met de mobiele kliniek van dr Peter Van Dingenen mee te gaan. Belangrijke geruststelling: meestal neemt de dokter enige tijd later dezelfde weg... Verslag van de eerste uitstappen met de mobiele kliniek lees je in TopNieuws.
Afgelopen weken hebben we ook zo'n 10-tal avonden zonder elektriciteit gezeten. Met de batterij en internet hoeft dit geen problemen op te leveren maar het is wel moeilijk werken (je ziet je toetsen niet meer...), dus ook een reden dat ik niets kon plaatsen... Ik aanvaard het zoals het komt, zet mij in een comfortabele stoel en geniet van de maan, denk aan m'n dierbare Belgen en word stil bij God. Die stroomonderbrekingen zijn zo slecht nog niet!
Ondertussen is de EHBO-post opgeruimd en schoongemaakt. Amai! Heel wat kinderen komen helpen poetsen. Ongelooflijk hoe enthousiast ze zijn om te helpen (aan allerlei) en te poetsen! Ik wil hun positieve instelling niet neerdrukken maar soms heb ik achteraf wat extra werk. Ze zijn ook begonnen mij Moré te leren.
Het verpleegmateriaal uit het magazijn heb ik gesorteerd en schoongemaakt. Daartussen vond ik enkele museumstukken uit de genees-/verpleegkunde en wat medicatie uit 1979 (wie wil dit nog ingespoten krijgen, wie durft dit nog toedienen? Ik niet en dr Peter VD ook niet). Vermoedelijk heeft één of ander ziekenhuis 'grote schoonmaak voor Afrika' gehouden. Daarnaast heb ik enkele kostbare juweeltjes gevonden. Dat maakt het dan weer allemaal goed. Hoe oude en recente Burkinabese munten tussen deze spullen verzeild geraakt zijn, weet ik niet; enfin, opbrengst voor Pan Bila.
Morgen begint een nieuwe werkweek met nieuwe opdrachten en...
Misschien vind je eerstdaags nog een aantal foto's...
Hartelijke groet!
Fabiola
.
zondag 3 mei 2015
zaterdag 11 april 2015
Foto's allerlei
 |
| Opruimen: de laatste loodjes wegen het zwaarst of... kerkje spelen, kerkje doen...! |
 |
| De brede poort waardoor ik mijn woonterrein betreedt... |
 |
| ... en de smalle deur naar mijn woning |
 |
| De hut waaronder elke werkdag begint |
 |
| Mijn eerste herkenningspunt in de regio 'Straten zonder Naam' |
 |
| De meisjes in het centrum leren strijken: brandende houtskool ín het strijkijzer verwarmt de strijkplaat |
 |
| De toegang tot het EHBO-lokaal: eerst opruimen! |
 |
| De Belgische ambassadeur in Burkina op bezoek: met Noël vóór het planetarium... |
 |
| ... en in het planetarium |
 |
| Burkinabese patatjes, mijn eerste, Belgische frietjes... |
 |
| ... na de aanval door een hongerige maag. |
 |
| Pan Bila-kermesse: eerst de administratieve plichten vervullen |
 |
| Pan Bila-kermesse: voetbal bij 40°C; dat laten we toch aan ons hart niet komen! |
 |
| Pan Bila-kermesse: het parc de l'éducation routière, of kortweg de Ouagadrome |
 |
| ... en mijn huisgenootje: vliegensvlug en liever alleen thuis |
donderdag 9 april 2015
Met foto's...
Ondertussen ben ik hier ruim drie weken. Noël en Manja zijn op verlof en ik begin voorzichtig mijn eigen weg te zoeken...
's Morgens beginnen we met een tijd van gebed en bespreken we het werk voor die dag.
In de weken die achter mij liggen, heb ik vrij veel tijd doorgebracht in het meisjescentrum. Een aantal onder hen spreekt geen Frans en ik spreek geen Moré... dan wordt het moeilijk om een persoonlijk gesprek te voeren.
Nathanja vertelde dat we twee weken geleden 'slechts' de derde baby verloren sedert zij hier zes jaar geleden toekwam. Misschien niet veel, maar toch altijd een jonge mama die haar kindje verliest. Kort na de geboorte werd de baby ziek en moest terug naar het ziekenhuis... Een paar dagen voor de geboorte had de mama de Heer aangenomen. In dergelijke situatie keren sommigen zich weer af van God; bij Safi was dit gelukkig niet het geval. Prijs de Heer! Hij is haar steun en toeverlaat en geeft haar kracht om zich weer op te richten. Het fijn te zien hoe ze zich nu al weer tussen die andere jonge (zwangere) meisjes en moedertjes met baby's beweegt. Toch wil ik me hierdoor niet laten misleiden: wat gaat echt in haar hart om...? Tien dagen later liet ze zich dopen, samen met nog twee meisjes van het centrum. Een heuglijke middag! Op zaterdagmiddag waren ze bijna allemaal present om de doopdienst bij te wonen. Er werd veel gezongen en gedanst; wat een uitbundige lofprijs voor de Heer! De doop zelf gebeurde in een betonnen bassin buiten; in 40°C of meer is dat geen probleem. Wat mij wel opviel, was dat ze 2x hun 'beste' outfit aan hadden, terwijl het hen toch meer kost om deze weer netjes te krijgen... iets om over na te denken.
Mijn eerste zondag in Ouaga werd ook gestart met een nieuwe kerk in een lokaal van de Pan Bilaschool. Er was heel wat volk. Wat heb ik genoten van hun gezang en djembéspel! Er speelde ook iemand op een houten kader waarover een vel gespannen was ('k Weet niet hoe dit noemt). Dat geeft nog meer klank dan de djembé. Zoals zij op hun instrumenten tokkelen! Soms denk ik dat ze hun vingers erop kapot zullen slaan... In de week die eraan voorafging, was er voedselbedeling. De voorlichtingssessie werd vervangen door evangelisatie. Reeds meermaals hebben ze ondervonden dat net op deze momenten een onderdeel van de techniek het laat afweten.
Vorige week nam Nathanja me mee naar een vrouwenbijbelstudiegroep. Zo leer ik geleidelijk aan wat mensen kennen. In de groep was een Amerikaanse verpleegkundige-vroedvrouw, Ashley, in Ouaga om Frans te leren. Over vijf maanden vertrekt zij naar een kleiner stadje/dorp om haar beroep uit te oefenen. Voor mij was het heel bijzonder dat op de verjaardag van mijn dochter, we startten met het bijbelboek Esther, de naam van haar dochter en mijn eerste kleinkind. Heel bijzonder!
Op Pasen was er een pot luck voor alle zendelingen in Ouaga en omgeving. Mijn hart sprong op van vreugde om aanwezig te zijn en weer 'nieuwe' (oud en jong, al dan niet lang op zending) zendelingen te ontmoeten. Daarnaast ontmoette ik zendelingen, die onze zendelingen of hun frequente bezoekers kennen. Fijne gesprekken gehad!
Plots kwam een vrouw op mij af: 'Jij moet Fabiola zijn.' zei ze rustig, met enige voorzichtigheid. Ik vroeg mij af of ik in mijn 'nieuwe' wereld al zo goed bekend was...'Ik ben Ineke, van Peter', beantwoordde ze de vraagtekens in mijn ogen. In de veronderstelling dat ze nog in Ghana waren, had ik hen daar niet verwacht. Hoe je verkeerde veronderstellingen kan maken... Met Peter besprak ik kort de oorzaak van de krampen, waar ik sedert mijn aankomst last van heb. In België had ik daar ook af en toe last van en magnesium bracht nu geen verbetering, terwijl ik mij toch afvroeg of je via zweet (want dat verlies ik echt wel!) magnesium verliest. Niet, dus! De krampen worden veroorzaakt door kaliumtekort. Al ben ik heelhuids en heel goed aangekomen, mijn nieren (die de kalium zouden moeten recupereren) zijn nog niet in Burkina-modus. Dus eet ik al gans de week alle dagen drie bananen, naast spinazie en patatjes. Wees gerust, er komen nog bananen naar België! Ik weet zelfs niet of de Burkinabese bananen naar het buitenland gaan.
Morgenavond, na 21u onze tijd, probeer ik hier foto's te uploaden. Zo vroeg op de avond duurt dat veel te lang; morgenavond kan ik het mij permitteren om laat te gaan slapen, 's avonds gaat het uploaden veel sneller; zaterdag valt hier ook in het WE...
Groetjes - Fabiola
Dankpunten
Mijn gezondheid en aanpassing
Heel veel vreugde om hier te zijn
Fijne ontmoetingen
Gebedspunten
Mijn gezondheid, vooral ivm kaliumspiegel in mijn bloed
Wijsheid om taken op te nemen
Goede contacten in het meisjescentrum en op school
's Morgens beginnen we met een tijd van gebed en bespreken we het werk voor die dag.
In de weken die achter mij liggen, heb ik vrij veel tijd doorgebracht in het meisjescentrum. Een aantal onder hen spreekt geen Frans en ik spreek geen Moré... dan wordt het moeilijk om een persoonlijk gesprek te voeren.
Nathanja vertelde dat we twee weken geleden 'slechts' de derde baby verloren sedert zij hier zes jaar geleden toekwam. Misschien niet veel, maar toch altijd een jonge mama die haar kindje verliest. Kort na de geboorte werd de baby ziek en moest terug naar het ziekenhuis... Een paar dagen voor de geboorte had de mama de Heer aangenomen. In dergelijke situatie keren sommigen zich weer af van God; bij Safi was dit gelukkig niet het geval. Prijs de Heer! Hij is haar steun en toeverlaat en geeft haar kracht om zich weer op te richten. Het fijn te zien hoe ze zich nu al weer tussen die andere jonge (zwangere) meisjes en moedertjes met baby's beweegt. Toch wil ik me hierdoor niet laten misleiden: wat gaat echt in haar hart om...? Tien dagen later liet ze zich dopen, samen met nog twee meisjes van het centrum. Een heuglijke middag! Op zaterdagmiddag waren ze bijna allemaal present om de doopdienst bij te wonen. Er werd veel gezongen en gedanst; wat een uitbundige lofprijs voor de Heer! De doop zelf gebeurde in een betonnen bassin buiten; in 40°C of meer is dat geen probleem. Wat mij wel opviel, was dat ze 2x hun 'beste' outfit aan hadden, terwijl het hen toch meer kost om deze weer netjes te krijgen... iets om over na te denken.
 |
| Doop van Safi |
 |
| Doop van Safi |
Vorige week nam Nathanja me mee naar een vrouwenbijbelstudiegroep. Zo leer ik geleidelijk aan wat mensen kennen. In de groep was een Amerikaanse verpleegkundige-vroedvrouw, Ashley, in Ouaga om Frans te leren. Over vijf maanden vertrekt zij naar een kleiner stadje/dorp om haar beroep uit te oefenen. Voor mij was het heel bijzonder dat op de verjaardag van mijn dochter, we startten met het bijbelboek Esther, de naam van haar dochter en mijn eerste kleinkind. Heel bijzonder!
Op Pasen was er een pot luck voor alle zendelingen in Ouaga en omgeving. Mijn hart sprong op van vreugde om aanwezig te zijn en weer 'nieuwe' (oud en jong, al dan niet lang op zending) zendelingen te ontmoeten. Daarnaast ontmoette ik zendelingen, die onze zendelingen of hun frequente bezoekers kennen. Fijne gesprekken gehad!
Plots kwam een vrouw op mij af: 'Jij moet Fabiola zijn.' zei ze rustig, met enige voorzichtigheid. Ik vroeg mij af of ik in mijn 'nieuwe' wereld al zo goed bekend was...'Ik ben Ineke, van Peter', beantwoordde ze de vraagtekens in mijn ogen. In de veronderstelling dat ze nog in Ghana waren, had ik hen daar niet verwacht. Hoe je verkeerde veronderstellingen kan maken... Met Peter besprak ik kort de oorzaak van de krampen, waar ik sedert mijn aankomst last van heb. In België had ik daar ook af en toe last van en magnesium bracht nu geen verbetering, terwijl ik mij toch afvroeg of je via zweet (want dat verlies ik echt wel!) magnesium verliest. Niet, dus! De krampen worden veroorzaakt door kaliumtekort. Al ben ik heelhuids en heel goed aangekomen, mijn nieren (die de kalium zouden moeten recupereren) zijn nog niet in Burkina-modus. Dus eet ik al gans de week alle dagen drie bananen, naast spinazie en patatjes. Wees gerust, er komen nog bananen naar België! Ik weet zelfs niet of de Burkinabese bananen naar het buitenland gaan.
Morgenavond, na 21u onze tijd, probeer ik hier foto's te uploaden. Zo vroeg op de avond duurt dat veel te lang; morgenavond kan ik het mij permitteren om laat te gaan slapen, 's avonds gaat het uploaden veel sneller; zaterdag valt hier ook in het WE...
Groetjes - Fabiola
Mijn gezondheid en aanpassing
Heel veel vreugde om hier te zijn
Fijne ontmoetingen
Gebedspunten
Mijn gezondheid, vooral ivm kaliumspiegel in mijn bloed
Wijsheid om taken op te nemen
Goede contacten in het meisjescentrum en op school
dinsdag 24 maart 2015
Eerste week
Jawel, vandaag ben ik hier al een week! Wat vliegt de tijd!
Dankpunten:
- de aanpassing die momenteel in alle aspecten vlot verloopt;
- mijn gezondheid;
- de gastvrijheid en goede zorgen van Noël en Manja.
Gebedspunten:
- een goede afreis en een deugddoende, gezegende rustperiode voor Noël en Manja;
- mijn verdere aanpassing aan het klimaat (de zwaarste periode is april...)
- mijn gezondheid
- de kermis op de Pan Bila-school op donderdag 26 maart: dat alles goed mag verlopen en de kinderen een fijne dag mogen hebben;
- inzicht in de taken die ik op mij neem;
- aandacht voor de gekwetste en kwetsbare levens van de Pan Bila-meisjes;
- de terugkeer van twee meisjes naar Togo;
- start van een nieuwe kerk op 22 maart op de school: dat ze een nieuw lichtpunt mag zijn.
Dat ik het in deze eerste week zo goed gesteld heb, heb ik allereerst te danken aan God die mij gezegend heeft met overvloedige gastvrijheid en zorgzaamheid van Noël en Manja. Aan hen heb ik het te danken dat ik nog niet ziek geweest ben, niet verloren gelopen ben en voorzien ben van de spullen die ik niet meer in mijn bagage mee kon nemen. Een heel oprecht dankjewel! Onze hemelse Vader zal het jullie verlonen!
Dinsdagochtend heb ik met Manja de omgeving 'verkend'. Wat vooral belangrijk was, is dat ik herkenningspunten vond. Het eerste was uiteraard de boom in het midden van de weg; deze staat net buiten het kruispunt, maar is zichtbaar vanaf de grote (geasfalteerde) weg; bovendien moet ik deze voorbij om naar het huis van Noël en Manja en Fred en Nathanja, die mekaars buren zijn, te lopen. We hebben ook de bakkerij en de twee belangrijkste boutiques bezocht en er wat rondgesnuiterd. Je kan ze vergelijken met een mini-mini-kruidenierswinkel. Heel belangrijk: ze verkopen gekoeld water in zakjes van 250 en 400 ml: onontbeerlijk om hier te overleven. Ik heb de indruk dat ik elke dag 3-5l water drink en veel minder het toilet bezoek met veel kleinere plasjes... Daartegenover staat dat het zweet me elke dag langs alle kanten van het lijf loopt. Als ik het voordien niet goed wist, weet ik nu waar mijn zweetklieren gelocaliseerd zijn...
In de namiddag heb ik met Fred wat administratie in orde gemaakt: uurwerken één uur achteruit gezet (12u Ouaga-tijd = 13u Belgo-tijd). Toen realiseerde ik mij dat ik één uur langer gereisd had dan gedacht: nu weet ik dat aankomst- en vertrektijden van een vliegtuig steeds in de lokale tijd vermeld staan. Heel wat bijgeleerd wat vliegen betreft! 'k Heb ook mijn nieuwe sim-kaart en de toegang tot internet gekregen.
Woensdag zijn Manja en ik naar het meisjescentrum geweest. Daar is heel wat werk te doen! Vandaar zijn we naar de school gereden. Het is onvoorstelbaar hoe alle weggebruikers van de volledige baanbreedte gebruik maken als er geen tegenligger is. Ik probeer er eens een filmpje van te maken! Voortdurend kijk ik mijn ogen uit naar al dat gewemel. Tegelijk moet ik proberen herkenningspunten te vinden. Eénmaal van de grote weg af is het altijd rechtdoor, zowel naar het meisjescentrum als naar de school en ook tussen beide. Je moet er alleen rekening houden dat de 'rechtdoor'-wegen kronkelen en splitsen en ze allemaal geen naam hebben... Gisteren ben ik er in geslaagd alleen naar beide locaties te fietsen met weinig 'foute' wegen te nemen. Alle wegen lopen wel naar de Pan Bila's, maar ik rijd toch liever niet aan Parijs rond... (hier is dat nog erger dan in Ieper...).
Woensdagnamiddag ben ik met Michel, die bij de bureaus woont, meegereden naar de ambassade om mij te registreren. Nadien heeft hij mij afgezet bij een concentratie van winkelkraampjes. Toen begon het avontuur! Eerst werd ik achternagelopen door... nadien ferm bedrogen in mijn aankopen; ik moet echt nog leren omrekenen naar CFA's en de lokale prijzen leren kennen.
Donderdagmiddag hebben we (Noël en ik) de andere tafelgenoten leren omgaan met de West-Vlaamse-wiskundige logica: als je een vraag negatief formuleert, moet je negatief antwoorden om een bevestiging te krijgen. We hebben er flink mee gelachen: Manja worstelt er al 35 jaar mee en de anderen snappen er geen jota van... 't Was toch leuk!
Vlees kopen moet hier met een flinke portie voorzichtigheid gebeuren. Daarom zijn we zaterdag naar de Marina-market geweest. Zo kon ik zondag zelf mijn eerste warme maaltijd koken. En 'k ben er niet ziek van geworden...
Groenten en fruit moeten eerst 15 min in een javel-bad voor ze in de frigo gaan of verbruikt worden. Je moet echter niet denken dat dit de smaak bederft.
Het verhaal van onze Pan Bilaboetiek is een exclusiviteitje voor TopNieuws van juni...
Groetjes - Fabiola
Dankpunten:
- de aanpassing die momenteel in alle aspecten vlot verloopt;
- mijn gezondheid;
- de gastvrijheid en goede zorgen van Noël en Manja.
Gebedspunten:
- een goede afreis en een deugddoende, gezegende rustperiode voor Noël en Manja;
- mijn verdere aanpassing aan het klimaat (de zwaarste periode is april...)
- mijn gezondheid
- de kermis op de Pan Bila-school op donderdag 26 maart: dat alles goed mag verlopen en de kinderen een fijne dag mogen hebben;
- inzicht in de taken die ik op mij neem;
- aandacht voor de gekwetste en kwetsbare levens van de Pan Bila-meisjes;
- de terugkeer van twee meisjes naar Togo;
- start van een nieuwe kerk op 22 maart op de school: dat ze een nieuw lichtpunt mag zijn.
Dat ik het in deze eerste week zo goed gesteld heb, heb ik allereerst te danken aan God die mij gezegend heeft met overvloedige gastvrijheid en zorgzaamheid van Noël en Manja. Aan hen heb ik het te danken dat ik nog niet ziek geweest ben, niet verloren gelopen ben en voorzien ben van de spullen die ik niet meer in mijn bagage mee kon nemen. Een heel oprecht dankjewel! Onze hemelse Vader zal het jullie verlonen!
Dinsdagochtend heb ik met Manja de omgeving 'verkend'. Wat vooral belangrijk was, is dat ik herkenningspunten vond. Het eerste was uiteraard de boom in het midden van de weg; deze staat net buiten het kruispunt, maar is zichtbaar vanaf de grote (geasfalteerde) weg; bovendien moet ik deze voorbij om naar het huis van Noël en Manja en Fred en Nathanja, die mekaars buren zijn, te lopen. We hebben ook de bakkerij en de twee belangrijkste boutiques bezocht en er wat rondgesnuiterd. Je kan ze vergelijken met een mini-mini-kruidenierswinkel. Heel belangrijk: ze verkopen gekoeld water in zakjes van 250 en 400 ml: onontbeerlijk om hier te overleven. Ik heb de indruk dat ik elke dag 3-5l water drink en veel minder het toilet bezoek met veel kleinere plasjes... Daartegenover staat dat het zweet me elke dag langs alle kanten van het lijf loopt. Als ik het voordien niet goed wist, weet ik nu waar mijn zweetklieren gelocaliseerd zijn...
In de namiddag heb ik met Fred wat administratie in orde gemaakt: uurwerken één uur achteruit gezet (12u Ouaga-tijd = 13u Belgo-tijd). Toen realiseerde ik mij dat ik één uur langer gereisd had dan gedacht: nu weet ik dat aankomst- en vertrektijden van een vliegtuig steeds in de lokale tijd vermeld staan. Heel wat bijgeleerd wat vliegen betreft! 'k Heb ook mijn nieuwe sim-kaart en de toegang tot internet gekregen.
Woensdag zijn Manja en ik naar het meisjescentrum geweest. Daar is heel wat werk te doen! Vandaar zijn we naar de school gereden. Het is onvoorstelbaar hoe alle weggebruikers van de volledige baanbreedte gebruik maken als er geen tegenligger is. Ik probeer er eens een filmpje van te maken! Voortdurend kijk ik mijn ogen uit naar al dat gewemel. Tegelijk moet ik proberen herkenningspunten te vinden. Eénmaal van de grote weg af is het altijd rechtdoor, zowel naar het meisjescentrum als naar de school en ook tussen beide. Je moet er alleen rekening houden dat de 'rechtdoor'-wegen kronkelen en splitsen en ze allemaal geen naam hebben... Gisteren ben ik er in geslaagd alleen naar beide locaties te fietsen met weinig 'foute' wegen te nemen. Alle wegen lopen wel naar de Pan Bila's, maar ik rijd toch liever niet aan Parijs rond... (hier is dat nog erger dan in Ieper...).
Woensdagnamiddag ben ik met Michel, die bij de bureaus woont, meegereden naar de ambassade om mij te registreren. Nadien heeft hij mij afgezet bij een concentratie van winkelkraampjes. Toen begon het avontuur! Eerst werd ik achternagelopen door... nadien ferm bedrogen in mijn aankopen; ik moet echt nog leren omrekenen naar CFA's en de lokale prijzen leren kennen.
Donderdagmiddag hebben we (Noël en ik) de andere tafelgenoten leren omgaan met de West-Vlaamse-wiskundige logica: als je een vraag negatief formuleert, moet je negatief antwoorden om een bevestiging te krijgen. We hebben er flink mee gelachen: Manja worstelt er al 35 jaar mee en de anderen snappen er geen jota van... 't Was toch leuk!
Vlees kopen moet hier met een flinke portie voorzichtigheid gebeuren. Daarom zijn we zaterdag naar de Marina-market geweest. Zo kon ik zondag zelf mijn eerste warme maaltijd koken. En 'k ben er niet ziek van geworden...
Groenten en fruit moeten eerst 15 min in een javel-bad voor ze in de frigo gaan of verbruikt worden. Je moet echter niet denken dat dit de smaak bederft.
Het verhaal van onze Pan Bilaboetiek is een exclusiviteitje voor TopNieuws van juni...
Groetjes - Fabiola
Gegevens
Misschien hebben een aantal lezers een deel gegevens maar heeft niet iedereen ze allemaal. Daarom zet ik ze hier op een rijtje. Ik veronderstel dat altijd wel iets in je plaatje zal passen zodat we mekaar kunnen bereiken en/of contact kunnen houden.
Postadres: 16 BP 05 Ouagadougou 16 Burkina Faso
GSM: 00226 77 68 79 68 (gebruik aub mijn oud gsm-nummer niet meer want die sim-kaart heb ik in België gelaten)
Mail: Fcatrysse@tearfund.be of Fabiola.ichtus@gmail.com (het eerste mailadres wordt naar het tweede doorgestuurd)
Skype: Fabiola8344; 's avonds en in het WE is dit makkelijk. Hou wel rekening met 1u tijdsverschil in de winterperiode en 2u in de zomerperiode (België 'loopt' vóór op Burkina)
Wie mij wil verrassen met een bezoekje: na je landing (tenzij je er een fietstocht van maakt) in Ouagadougou rijd je richting Kossodo Terminus; na ongeveer 6 km, tussen de Boutique en de bakkerij ga je van de grote weg af tot aan de dwarsweg, vlak voor de boom in de midden van de weg; daar ga je naar rechts. Aan de overkant van de bureaus van Progetto Africa woon ik... De straat heeft geen naam, dus...
Altijd welkom!
Thuisfront: Dries Goudeseune - D'Hondtstraat 17 - 8900 Ieper - 0491 52 17 14
Dries.goudeseune@telenet.be
Verder ben ik ook bereikbaar via NGO Tearfund, P.O. Box 127, B-1800 Vilvoorde,
0032 2.251.77.10, www.tearfund.be.
Postadres: 16 BP 05 Ouagadougou 16 Burkina Faso
GSM: 00226 77 68 79 68 (gebruik aub mijn oud gsm-nummer niet meer want die sim-kaart heb ik in België gelaten)
Mail: Fcatrysse@tearfund.be of Fabiola.ichtus@gmail.com (het eerste mailadres wordt naar het tweede doorgestuurd)
Skype: Fabiola8344; 's avonds en in het WE is dit makkelijk. Hou wel rekening met 1u tijdsverschil in de winterperiode en 2u in de zomerperiode (België 'loopt' vóór op Burkina)
Wie mij wil verrassen met een bezoekje: na je landing (tenzij je er een fietstocht van maakt) in Ouagadougou rijd je richting Kossodo Terminus; na ongeveer 6 km, tussen de Boutique en de bakkerij ga je van de grote weg af tot aan de dwarsweg, vlak voor de boom in de midden van de weg; daar ga je naar rechts. Aan de overkant van de bureaus van Progetto Africa woon ik... De straat heeft geen naam, dus...
Altijd welkom!
Thuisfront: Dries Goudeseune - D'Hondtstraat 17 - 8900 Ieper - 0491 52 17 14
Dries.goudeseune@telenet.be
Verder ben ik ook bereikbaar via NGO Tearfund, P.O. Box 127, B-1800 Vilvoorde,
0032 2.251.77.10, www.tearfund.be.
woensdag 18 maart 2015
Eerste vliegreis...
Rond 12.45u pikte Cécil Imelda en mij op voor mijn laatste autorit, richting Luchthaven Zaventem. Het fileleed van de laatste dagen in acht genomen, verliep de rit vrij vlot. Door Cécils rijke luchthavenervaringen vonden we moeiteloos de weg om in te checken. Niks geen stress! Zalig!
Aan de paspoortcontrole scheidden onze wegen. Toen begon het...
Eerst de weg zoeken door alle shops in de taxvrije zone, daarna de handbagagecontrole. Nadat alles door de scanner gepasseerd was, werd ik vriendelijk, doch zeer gedecideerd verzocht de controleur te volgen en moest mijn tas leegmaken. Ik pakte een deel uit. Daarna gingen mijn spullen weer door de scanner. Plots haalde de controleur twee aardappelmesjes uit mijn tas... Ik schrok mij een bult! Ik zag mijn vliegreis al vliegen... zonder mij. De controleur gooide mijn mesjes in de vuilbak... en ik mocht door... geen problemen meer! Daar was ik dus goed vanaf gekomen. Die tas heb ik in het verleden heel vaak gebruikt voor uitstappen; een aardappelmesje in mijn bagage kwam vaak goed van pas. Ik had ze er alleen moeten uithalen... Ik herademde...
Bij het inchecken had ik een plaats aan het venster gevraagd. Die heb ik ook gekregen maar jammer genoeg boven de L-vleugel. Daardoor was mijn zicht beperkt. Naar het zuiden vliegend, zat ik dus ook aan de schaduwzijde. Mijn trui had ik in Zaventem aan Imelda gegeven. Dat het binnen in het vliegtuig vrij koud is door de airco, heb ik toen ervaren. Terwijl mensen aan de zonzijde het ruitje blindeerden, zat ik aan de andere kant te rillen van de kou. Ik verlangde naar de warmte van Ouagadougou... Het vertrek en het opstijgen waren ook al speciale ervaringen. Ik had er nog nooit bij stilgestaan dat vliegtuigen even goed achteruit rijden; de gebouwen even uit de weg trekken zodat ze vooruit kunnen vertrekken, is minder evident... Eénmaal het vliegtuig snelheid maakt om op te stijgen, hoor je de motoren vrij hard ronken. Dan wordt de tarmac losgelaten en schiet je de lucht in, een hele ervaring. Je mag er dan niet aan denken dat je kan neerstorten...
Op weg naar Casablanca kreeg ik de wollen sjaal van mijn jonge buurvrouw. Zij had hem niet nodig en ik was er blij mee. Zij vertrok voor een jaar naar Rabat om met ouderen te werken. Zo wist ik mezelf door haar gezegend en daar ben ik dankbaar voor.
In Zaventem waren we met ruim vijftig minuten vertraging vertrokken. Dat betekende dat ik in Casablanca slechts twintig ipv tachtig minuten de tijd had om mijn weg naar mijn volgende vliegtuig te zoeken. Gelukkig moest ik mij niet om mijn vrachtbagage bekommeren. Nadat ik aan een verkeerde gate had aangeschoven, slaagde ik er toch nog in om bij de laatsten mijn zitplaats in te nemen.
Tweede vlucht, tweede maal opstijgen, het begon te wennen... De kou echter niet...
Ik was heel blij dat de warmte van Ouaga me tegenkwam toen ik kort na middernacht uit het vliegtuig stapte. Aanvankelijk vond ik mijn voorbereide immigratiepapieren niet. 'k Had wel verwacht Noël en Manja in die ruimte te zien maar nee, hoor! Er is iets fout met hun kaart om binnen te geraken. Dus moesten ze net als iedereen buiten wachten. 'k Begon toen al flink moe te worden, was blij hen te herkennen en hen het heft in handen te zien nemen.
Ze brachten mij naar mijn voorlopige residentie tegenover de bureaus van Pan Bila. Ook al was het heel warm, ik viel onmiddellijk in slaap. Eindelijk aangekomen...
Aan de paspoortcontrole scheidden onze wegen. Toen begon het...
Eerst de weg zoeken door alle shops in de taxvrije zone, daarna de handbagagecontrole. Nadat alles door de scanner gepasseerd was, werd ik vriendelijk, doch zeer gedecideerd verzocht de controleur te volgen en moest mijn tas leegmaken. Ik pakte een deel uit. Daarna gingen mijn spullen weer door de scanner. Plots haalde de controleur twee aardappelmesjes uit mijn tas... Ik schrok mij een bult! Ik zag mijn vliegreis al vliegen... zonder mij. De controleur gooide mijn mesjes in de vuilbak... en ik mocht door... geen problemen meer! Daar was ik dus goed vanaf gekomen. Die tas heb ik in het verleden heel vaak gebruikt voor uitstappen; een aardappelmesje in mijn bagage kwam vaak goed van pas. Ik had ze er alleen moeten uithalen... Ik herademde...
Bij het inchecken had ik een plaats aan het venster gevraagd. Die heb ik ook gekregen maar jammer genoeg boven de L-vleugel. Daardoor was mijn zicht beperkt. Naar het zuiden vliegend, zat ik dus ook aan de schaduwzijde. Mijn trui had ik in Zaventem aan Imelda gegeven. Dat het binnen in het vliegtuig vrij koud is door de airco, heb ik toen ervaren. Terwijl mensen aan de zonzijde het ruitje blindeerden, zat ik aan de andere kant te rillen van de kou. Ik verlangde naar de warmte van Ouagadougou... Het vertrek en het opstijgen waren ook al speciale ervaringen. Ik had er nog nooit bij stilgestaan dat vliegtuigen even goed achteruit rijden; de gebouwen even uit de weg trekken zodat ze vooruit kunnen vertrekken, is minder evident... Eénmaal het vliegtuig snelheid maakt om op te stijgen, hoor je de motoren vrij hard ronken. Dan wordt de tarmac losgelaten en schiet je de lucht in, een hele ervaring. Je mag er dan niet aan denken dat je kan neerstorten...
Op weg naar Casablanca kreeg ik de wollen sjaal van mijn jonge buurvrouw. Zij had hem niet nodig en ik was er blij mee. Zij vertrok voor een jaar naar Rabat om met ouderen te werken. Zo wist ik mezelf door haar gezegend en daar ben ik dankbaar voor.
In Zaventem waren we met ruim vijftig minuten vertraging vertrokken. Dat betekende dat ik in Casablanca slechts twintig ipv tachtig minuten de tijd had om mijn weg naar mijn volgende vliegtuig te zoeken. Gelukkig moest ik mij niet om mijn vrachtbagage bekommeren. Nadat ik aan een verkeerde gate had aangeschoven, slaagde ik er toch nog in om bij de laatsten mijn zitplaats in te nemen.
Tweede vlucht, tweede maal opstijgen, het begon te wennen... De kou echter niet...
Ik was heel blij dat de warmte van Ouaga me tegenkwam toen ik kort na middernacht uit het vliegtuig stapte. Aanvankelijk vond ik mijn voorbereide immigratiepapieren niet. 'k Had wel verwacht Noël en Manja in die ruimte te zien maar nee, hoor! Er is iets fout met hun kaart om binnen te geraken. Dus moesten ze net als iedereen buiten wachten. 'k Begon toen al flink moe te worden, was blij hen te herkennen en hen het heft in handen te zien nemen.
Ze brachten mij naar mijn voorlopige residentie tegenover de bureaus van Pan Bila. Ook al was het heel warm, ik viel onmiddellijk in slaap. Eindelijk aangekomen...
Februari tot vertrek
Februari was in een aantal opzichten een moeilijke, pijnlijke en verdrietige maand. Ik kreeg een aantal emotionele mokerslagen en tegenstand te verwerken. Ik heb dan ook meer dan gewaardeerd dat ik bemoedigd, getroost en ondersteund werd door een aantal mensen die me omringen.
Wat de tegenstand betreft: wordt die niet vaak gerelateerd aan de kwaliteit van ons christenleven...?
Meer wil ik hierover niet vertellen. Wat iemand me in de afgelopen periode in wijsheid meedeelde 'Waar veel woorden zijn, is vaak veel zonde.', wil ik hier in alle voorzichtigheid toepassen.
De eerste helft van maart stond in het teken van opruimen en poetsen. Daarbij werd ik overvloedig gezegend van uit mijn thuisfront en een koppel uit het Venetië van het Noorden. Al zijn ze ongeveer 50 jaar getrouwd, menig koppel kan er wat van opsteken. Ikzelf heb bovenmate genoten van hun doortastende aanpak, oversausd met humor en grappen (foto volgt!)
Op zaterdag 14 maart hebben we mijn 'bewaar-spullen' naar een containerbedrijf in Veurne gebracht. Dankzij mijn thuisfront is dit heel vlot verlopen.
Beste thuisfronters
Dankjulliewel voor al jullie ondersteuning gedurende de laatste weken. Alleen had ik dit niet klaargespeeld. Hierbij wil ik nogmaals onderstrepen dat zending niet alleen het verhaal van de enkeling is maar evengoed van het thuisfront dat onontbeerlijke steun achter de coulissen biedt.
Groetjes
Fabiola
Wat de tegenstand betreft: wordt die niet vaak gerelateerd aan de kwaliteit van ons christenleven...?
Meer wil ik hierover niet vertellen. Wat iemand me in de afgelopen periode in wijsheid meedeelde 'Waar veel woorden zijn, is vaak veel zonde.', wil ik hier in alle voorzichtigheid toepassen.
De eerste helft van maart stond in het teken van opruimen en poetsen. Daarbij werd ik overvloedig gezegend van uit mijn thuisfront en een koppel uit het Venetië van het Noorden. Al zijn ze ongeveer 50 jaar getrouwd, menig koppel kan er wat van opsteken. Ikzelf heb bovenmate genoten van hun doortastende aanpak, oversausd met humor en grappen (foto volgt!)
Op zaterdag 14 maart hebben we mijn 'bewaar-spullen' naar een containerbedrijf in Veurne gebracht. Dankzij mijn thuisfront is dit heel vlot verlopen.
Beste thuisfronters
Dankjulliewel voor al jullie ondersteuning gedurende de laatste weken. Alleen had ik dit niet klaargespeeld. Hierbij wil ik nogmaals onderstrepen dat zending niet alleen het verhaal van de enkeling is maar evengoed van het thuisfront dat onontbeerlijke steun achter de coulissen biedt.
Groetjes
Fabiola
Abonneren op:
Posts (Atom)